Ay’a giden Artemis vs. Dünya’daki Egolar

 

Kaygılarımız uzaydan görünmez. Şu anda sizler  bu cümleyi  okurken, Dünya’da iki haftalık sözde ateşkes, kimin kazandığı, bundan sonra ne olacağı hakkında endişeler dolanırken, dört insan Dünya’dan 380.000 kilometre uzakta, Ay’ın yörüngesinde süzülüyor. Artemis II astronotları sadece Ay yörüngesinde dönmüyorlar; Dünya’daki kalan 8 milyar insanın asla tam olarak anlayamayacağı derin bir nörolojik kırılma yaşıyorlar. Bilim insanları bu olguya ‘Overview Effect - Genel Bakış Etkisi’ adını vermiş. Bu sadece romantik bir hayranlık duygusu değil; aynı zamanda beynin kelimenin tam anlamıyla yeniden yapılandırılması, ciddi bir bilişsel değişim anı.

Gezegenimizin uzaydan mutlak sessizliğinde asılı kaldığını gördüklerinde, ‘biz ve onlar’ kavramı zihinlerinden tamamaen silinir. Yeryüzündeyken sınırlar, uluslar ve ideolojiler bize aşılamaz, korunmalıdır şeklinde görünse de yukarıdan bakıldığında, uğruna kan dökülen bu harita çizgilerinin, inşa ettiğimiz ülkelerin kollektif bir yanılsamadan başka bir şey olmadığı ortaya çıkar. Geriye  tek bir fiziksel gerçeklik kalır: bizi evrenin ölümcül radyasyonundan koruyan, elma kabuğundan daha ince, kırılgan, mavi  atmosfer zarı.

Bu makro bakış açısı insan kibrini yerle bir etmez mi? Astronot Ron Garan geceleyin uzaydan alev alev yanan mega kentlere baktığında, tüyler ürpertici bir gözlemde bulundu:

Kendimizi ne kadar kaotik ve bireyselci olarak görürsek görelim, yukardan bakıldığında insanlık tek bir BİYOLOJİK organizma olarak görünüyor. Ve şehirler, bu dev beynin parlayan sinir hücrelerinden başka bir şey degil.

Ve bu eşşiz duyguya, bu bilissel degisimi deneyimleyebilen insanlik tarihinin baslangıcından beri, sadece yaklaşık 600 kişi var. Aman üzülmeyin ben bunlardan biri asla olamam diye çünkü psikolojlar, bu varoluşsal aydinlanmanın daha küçük dozlarına Dünya’da da erişebileceğimizi öne sürüyorlar. Nasıl mı? Uçsuz bucaksız okyanusa, dalları göklere değen heybetli ağaçlara veya rüzgarın şekillendirdiği devasa bir kanyona bakarken yaşadığımız o yücelik duygusu, tam olarak büyük bir bütünün parçası olduğumuzu hatırlatan o  büyülü an.

Artemis II mürettebatı çok yakında o son derece ince mavi zarın içine geri dönecek. Ve geri getirecekleri nihai mesaj sadece Dünya’nın ne kadar güzel olduğu değil; modern kaygılarımızın, bitmek bilmeyen rekabetlerimizin ve kibrimizin kozmik ölçekte ne kadar anlamsız oldu[u olacaktır.

Bende bu satırları yazarken siren çalmadan deneyimleyediğim 38. günde deniz kenarında kudurmuş dalagalara, oyunbaz bulutlara bakarken kendimi topraklanmış hissediyorum. Ve karşıma hemen cevap geliyor;  Uzay’da olmayıp Dünya’da olan ne? 7.83 hertzlik bir elektromanyetik titreşim. Buna Shumann Resonance deniliyor, bilim adamı Winfried Schumann 1952’de keşfetmiş. Bunu dünyanın kalp atışı gibi düşünebilirsiniz. Insan vücudu milyarlarca yıl boyunca bu nabız atışıyla evrimleşti. Schumann rezonansı sadece bir sayı değil, bizim doğru duyguda kalmamızı da sağlıyor, yeryüzüyle bağlantı kurmamızı ve kendimizi topraklanmış hissetmemiz onun sayesinde oluyor. Yataktan kalkınca bu frenkansa bağlanmak insan ırkı için bir ritüel. Ama Orta Doğu kriziyle 38 gündür  bu uyumlanmadan mahrum bırakıldığımızdan ciddi enerjisel çöküntülerdeyiz.  Hazir bi rara verilmişken, bunu kumların uzerinde 20bin adımla bedenime hediye ettim. 7.83 hertzin titreşimini bedenime eklerken, üzerimdeki ağırlığı da dalgalara bırakmanın huzuruyla, geçiş  bayramı olan Pesah’I - Passover- gerçekten geçmiş olarak tamamlamış oldum.

 

Ve Artemis mürettebatından Christian Kochi’nin  dediği gibi:  Benim için her şeyi değiştiren şey, geriye dönüp Dünya’ya baktığım o andı. Sadece onun büyüleyici güzelliğini değil, etrafını saran o sonsuz karanlığı da fark ettim… ve bu karanlık, onu daha da özel kıldı. Aslında bu bana ne kadar benzer olduğumuzu derinden hissettirdi. Bu gezegendeki her bir insanı hayatta tutan şeyin aynı olduğunu… Hepimiz aynı dünyada evrildik. Sevmeye ve yaşamaya dair paylaştığımız, hepimize ait evrensel bir şeyler var.

Ve işte bu ortaklığın değeri, bu kırılgan ve eşsiz güzellik… çevresindeki o sonsuz boşluğu fark ettiğinde, çok daha güçlü ve anlamlı hale geliyor.

O yüzden savaşı sadece Orta Doğu’nun sorunu olarak  görenlere yazdıklarına ara verip Artemis II’in yolculuğunu izlemelerini şiddetle öneriyorum.